Начныя справы
У цяперашні час, калі ўся моладзь бавіць свой час дома ля камп’ютара альбо на дыскатэцы, думкі пра тое, як павесяліцца, у іх зусім інакшыя, чым былі ў час маёй маладосці. Некалі было значна весялей, бо моладзь бавіла свой час на вуліцы, а не ў кватэры ці вясковай хаце. Да поўначы, а то і пазней гойсалі мы вясёлымі чародкамі па вясковых вуліцах і выдумлялі ўсё новыя шкоды.
Бывала, прыхаваем чыюсьці брамку ў канаве ці абабяром смачную яблыню альбо грушу. Альбо ноччу ўб’емся на градку з клубніцамі і спустошым яе, бы саранча.
Але найбольш цікава было ў той час, калі з’явіліся тэлевізары з пультамі. Гэта ж як можна павесяліцца! – адразу ж вырашылі мы. І пачалося… Хто-небудзь прыносіў пульт, і мы цэлым гуртам выходзілі на начную аперацыю. Загадзя разведаўшы, у каго ёсць тэлевізар, які працуе з пультам, і хто кладзецца спаць пазней, ішлі ў “госці”.
Падкраўшыся ў начной цемры пад акно, у якуюсь дзірачку паміж штораў назіралі за гаспадарамі, якія глядзелі тэлевізар, і чакалі зручнага моманту… У засадзе сядзелі іншы раз доўга. Гаспадар задрэмле, а мы шукаем, каб на канале якім музыка крутая, – і гук на поўную ўрубаем…
Бедны гаспадар спрасоння ўскоквае ледзь не да столі і са спуджаным тварам і вытарашчанымі вачамі шукае свой пульт, каб збавіць гук. Мы ж, паглядзеўшы на ўсё гэта, з вясёлым рогатам давалі драла цераз плот і імчалі да новай ахвяры.
Аднаго разу нехта з сяброў кажа: «Гляньце, вунь дзядзька Саша не спіць, давайце да яго». Сігануўшы цераз плот і прызямліўшыся ў густую крапіву, смачна лаючы завадатара, мы прыселі ля акна і пачалі чакаць… Дзядзька Саша быў заядлым аматарам футбола. Ён уважліва сачыў за матчам, дзе гуляла яго каманда. І вось на моманце, калі ігрок выходзіць сам-насам з варатаром і замахваецца, мой сябрук выключае тэлевізар. Дзядзька, не разумеючы, што адбылося, нервова клацае пультам. Пакуль тэлевізар уключыўся, каментатар сказаў, што гол забіты і зараз будзе паўтор. І тут на самым азартным моманце тэлевізар зноў тухне. Падхапіўшыся, дзядзька нервова клацаў па кнопках і ўключыў тэлевізар зноў. Але той момант ужо прайшоў. Ён плюхнуўся ў крэсла. А праз некаторы час пенальці! Карціна паўтараецца. Дзядзька Саша зароў, каментуючы матч трохэтажнымі непрыстойнымі словамі, і бразнуў пульт аб падлогу, са злосцю вырваў шнур з разеткі і пайшоў спаць.
Назаўтра дзядзька Саша з суседам павёз свой тэлевізар у горад, а мы рагаталі вечарам яшчэ болей, калі даведаліся што з яго садралі 100 тысяч рублёў за рамонт.
Новости
- 17:10 Что выбрать в Лиссабоне для отдыха на воде — яхту, вечернюю прогулку или рыбалку
- 12:19 Почему после поездки в Лиссабон хочется ещё один отпуск
- 10:59 Беларусь уходит в форель: старые рыбхозы в убытках, новые – в планах
- 16:00 Как всего несколько ложек мёда в день могут изменить ваше здоровье
- 14:30 Как быстро и легко остановить понос народными средствами!
- 22:44 Парень из Бреста после болезни в армии перенес онкологию и потерял глаз
- 09:20 Готовим и едим в Лиссабоне – мастер-класс по закускам
- 09:18 Четыре дня ткачества в Лиссабоне – как проходит ретрит у мастера
- 17:33 Дельфины под Лиссабоном – как проходит морская прогулка и сколько стоит
- 15:24 Рыбалка в Атлантике у Лиссабона – как проходит тур и что можно поймать
Из рубрики
Как добывали фальшивую победу, чтобы брестская ёлка стала лучшей в Беларуси
31 декабря 2025 года в отчёты брестской идеологической вертикали улетела «победа» брестской ёлки – с фанфарами, эмодзи и рассказами о «нешуточной борьбе». Вот только неувязочка произошла... Нашлись те, кто понаблюдать за этими "выборами" и под микроскоп попал весь процесс массовых накруток. Все голоса честных людей, и таких городов, как Минск, Могилёв и Гродно, были превращены в ничто.
Какими увидел Ивацевичи, Берёзу, Беларусь в 1901 году путешественник и художник Петров-Водкин?
Речь идет именно о выдающемся художнике Кузьме Петрове-Водкине и его велопутешествии 1901 года. Велосипед в то время был в диковинку даже больше, чем в наше время "Тесла" на дороге райцентра. А проехать из Москвы ему пришлось отнюдь не по современным дорогам. Впрочем, обо всем по порядку.
Убежала от мужа-тирана
Катерина (имя по этическим соображениям изменено) четыре года прожила с мужем, но уже не в силах терпеть его пьянство и побои. «Горячие» и подкреплённые алкогольным градусом супружеские отношение чуть было не привели к тому, что молодая женщина сама едва не стала алкоголичкой и потеряла дочь.