Начныя справы

У цяперашні час, калі ўся моладзь бавіць свой час дома ля камп’ютара альбо на дыскатэцы, думкі пра тое, як павесяліцца, у іх зусім інакшыя, чым былі ў час маёй маладосці. Некалі было значна весялей, бо  моладзь бавіла свой час на вуліцы, а не ў кватэры ці вясковай хаце. Да поўначы, а то і пазней гойсалі мы вясёлымі чародкамі па вясковых вуліцах і выдумлялі ўсё новыя шкоды.

Бывала, прыхаваем чыюсьці брамку ў канаве ці абабяром смачную яблыню альбо грушу. Альбо ноччу ўб’емся на градку з клубніцамі і спустошым яе, бы саранча.

Але найбольш цікава было ў той час, калі з’явіліся тэлевізары з пультамі. Гэта ж як можна павесяліцца! – адразу ж вырашылі мы. І пачалося… Хто-небудзь прыносіў пульт, і мы цэлым гуртам выходзілі на начную аперацыю. Загадзя разведаўшы, у каго ёсць тэлевізар, які працуе з пультам, і хто кладзецца спаць пазней, ішлі ў “госці”.

Падкраўшыся ў начной цемры пад акно, у якуюсь дзірачку паміж штораў назіралі за гаспадарамі, якія глядзелі тэлевізар, і чакалі зручнага моманту… У засадзе сядзелі іншы раз доўга. Гаспадар задрэмле, а мы шукаем, каб на канале якім музыка крутая, – і гук на поўную ўрубаем…

Бедны гаспадар спрасоння ўскоквае ледзь не да столі і са спуджаным тварам і вытарашчанымі вачамі шукае свой пульт, каб збавіць гук. Мы ж, паглядзеўшы на ўсё гэта, з вясёлым рогатам давалі драла цераз плот і імчалі да новай ахвяры.

Аднаго разу нехта з сяброў кажа: «Гляньце, вунь дзядзька Саша не спіць, давайце да яго». Сігануўшы цераз плот і прызямліўшыся ў густую крапіву, смачна лаючы завадатара, мы прыселі ля акна і пачалі чакаць… Дзядзька Саша быў заядлым аматарам футбола. Ён уважліва сачыў за матчам, дзе гуляла яго каманда. І вось на моманце, калі ігрок выходзіць сам-насам з варатаром і замахваецца, мой сябрук выключае тэлевізар. Дзядзька, не разумеючы, што адбылося, нервова клацае пультам. Пакуль тэлевізар уключыўся, каментатар сказаў, што гол забіты і зараз будзе паўтор. І тут на самым азартным моманце тэлевізар зноў тухне. Падхапіўшыся, дзядзька нервова клацаў па кнопках і ўключыў тэлевізар зноў. Але той момант ужо прайшоў. Ён плюхнуўся ў крэсла. А праз некаторы час пенальці! Карціна паўтараецца. Дзядзька Саша зароў, каментуючы матч трохэтажнымі непрыстойнымі словамі, і бразнуў пульт аб падлогу, са злосцю вырваў шнур з разеткі і пайшоў спаць.

Назаўтра дзядзька Саша з суседам павёз свой тэлевізар у горад, а мы рагаталі вечарам яшчэ болей, калі даведаліся што з яго садралі 100 тысяч рублёў за рамонт.

Из рубрики